مصافحه مومنان و ريزش گناهان

 

ابوعبيده گويد: من رفيق و همراه امام باقر(ع) بودم، سوار بر مركب كه مي شديم نخست من سوار مي شدم بعد او، به هر كس كه مي رسيد احوالپرسي مي كرد و دست مي داد و وقتي از مركب پياده مي شد با رهگذران سلام و احوالپرسي مي كرد و دست مي داد.
عرض كردم: مولاي من، من از هيچ كس چنين نديده ام كه با مردم اينچنين صميمي باشد؟
فرمود: مومنان وقتي به هم مي رسند و با هم مصافحه مي كنند تا دست در دست هم دادند، گناهانشان آنگونه مي ريزد كه برگ هاي پاييزي از درخت مي ريزد، و خداوند به آنها (نظر مي كند) تا از هم جدا گردند.(1)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1-بحارالانوار، ج 46، ص 302

 

|+|